به دیدارم بیا هر شب،
در این تنهائی تنها و تاریک خدا مانند
دلم تنگ است
بیا ای روشن،ای روشنتر از لبخند.
شبم را روز کن در زیر سر پوش سیاهی ها
دلم تنگ است.
بیا بنگر،چه غمگین و غریبانه،
در این ایوان سر پوشیده،وین تالاب مالا مال
دلی خوش کرده ام با این پرستوهاو ماهی ها
واین نیلوفر آبی واین تالاب مهتابی.
بیا،ای هم گناه من در این برزخ.
بهشتم نیزوهم دوزخ
به دیدارم بیا،ای هم گناه،ای مهربان با من
که اینان زود می پوشند
رو در خواب های بی گناهی ها
و من می مانم وبیداد بی خوابی.
+ نوشته شده در دوشنبه 29 خرداد1385ساعت 12:16 بعد از ظهر توسط سولماز
|
+ نوشته شده در دوشنبه 29 خرداد1385ساعت 12:4 بعد از ظهر توسط سولماز
|
بگو کجاست؟
آنجا که، زیر بال تو، در عالم وجود
یکدم به کام دل
اشکی توان فشاند
شعری توان سرود.
+ نوشته شده در دوشنبه 29 خرداد1385ساعت 12:2 بعد از ظهر توسط سولماز
|
+ نوشته شده در دوشنبه 29 خرداد1385ساعت 11:58 قبل از ظهر توسط سولماز
|
دشت بی تاب شبنم آلوده
چه کسی را بخویش می خواند؟
سبزه ها، لحظه ای خموش خموش
آنکه یار منست می داند!
آسمان می دود ز خویش برون
دیگر او در جهان نمی گنجد
آه، گوئی که اینهمه «آبی»
در دل آسمان نمی گنجد
در بهار او زیاد خواهد برد
سردی و ظلمت زمستان را
می نهد روی گیسوانم باز
تاج گلپونه های سوزان را
ای بهار، ای بهار افسونگر
من سراپا خیال او شده ام
در جنون تو رفته ام از خویش
شعر و فریاد و آرزو شده ام
می خزم همچو مار تبداری
بر علفهای خیس تازه سرد
آه با این خروش و این طغیان
دل گمراه من چه خواهد کرد ؟
+ نوشته شده در دوشنبه 29 خرداد1385ساعت 0:10 قبل از ظهر توسط سولماز
|
+ نوشته شده در یکشنبه 28 خرداد1385ساعت 8:41 بعد از ظهر توسط سولماز
|
+ نوشته شده در جمعه 26 خرداد1385ساعت 8:5 بعد از ظهر توسط سولماز
|
ماهی نظر کرده
بر سر راهی در بیابان درخت افرایی بلند قد بر افراشته بود.
-افرای کهن سالی که از بسیاری عمر میان اش پوسیده و در آن
حفره یی پدید آمده بود که چون باران فرو می باریداز آب انباشته
می شد.باری، روزی ماهی فروشی که تجارت ماهی می کرد و
ماهی زنده یا نمک سود از شهری به شهری می برد به کنار افرای
پیر رسید. لختی در سایه آن بنشست و چون حفره ی پُر آب را میان
درخت بدید به وسوسه ی دل، ماهی کوچکی از انبان ماهیان خود
در آورده در حفره ی درخت افکند و به راه خویش رفت مگر رهگذری
آن ماهی را در حفره بدید و حیرت کرد که لاجرم معجزتی صورت
پذیرفته است.
دیگران نیز چنین گفتند و دیری بر نیامد که از چهار جانب خلق بسیار
بر افرای کهن سال گرد آمد با نذرها و نیازها. آن جایگاه جایگاهی نامی
شد تا آن که ماهی فروش از آن سفر که کرده بود به جانب شهر
خویش بازگشت و بر آن افرا بگذشت و خلایق بدید و آن ماجرا بدانست.
بخندید که: بوالعجب خلقی که شمایید!
این ماهی من به حفره در افکندم! آنگاه قلاب بیفکند و ماهی بگرفت
و در انبان نهاد و به راهخویش رفت.
+ نوشته شده در جمعه 26 خرداد1385ساعت 7:59 بعد از ظهر توسط سولماز
|
خوانندگی پنجره باز است
و آسمان در چار چوب دیدگه پیدا.
مثل دریا ژرف،
آبهایش ناز و خواب مخمل آبی.
رفته تا ژرفاش
پاره های ابر همچون پلکان برف.
من نگاهم ماهی خونگرم
و بی آرام این دریا.
+ نوشته شده در پنجشنبه 25 خرداد1385ساعت 4:59 بعد از ظهر توسط سولماز
|
( به یاد او که می داند تو چند تا بهار داری)
معشوق من
مردیست از قرون گذشته
یاد آور اصالت زیبایی، او در فضای خود
چون بوی کودکی، پیوسته خاطرات معصومی را
بیدار می کند
او مثل یک سرود خوش عامیانه است
سرشار از خشونت و عریانی
او با خلوص دوست میدارد
ذرات زندگی را
ذرات خاک را
غمهای آدمی را
غمهای پاک را
معشوق من انسان ساده ایست
انسان ساده ای که من او را
در سرزمین شوم عجایب
چون آخرین نشانه یک مذهب شگفت
در لابلای بوته...هایم
پنهان نموده ام.
+ نوشته شده در پنجشنبه 25 خرداد1385ساعت 4:5 بعد از ظهر توسط سولماز
+ نوشته شده در چهارشنبه 24 خرداد1385ساعت 10:44 بعد از ظهر توسط سولماز
|
مناظر تنها انسان عاشق نیست
دریا و بادبان
خورشید و کشتزاران یکسر
عاشقانند
+ نوشته شده در چهارشنبه 24 خرداد1385ساعت 11:28 قبل از ظهر توسط سولماز
|
سکوت گریه کرد دیشب
سکوت به خانه ام آمد
سکوت سرزنشمداد
وسکوت ساکت ماند سر انجام
+ نوشته شده در چهارشنبه 24 خرداد1385ساعت 10:15 قبل از ظهر توسط سولماز
|
پوچ
دیدگان تو در قاب اندوه
سرد و خاموش، خفته بودن
زودتر از تو نا گفته ها را
با زبان نگه گفته بودن
از من و هر چه در من نهان بود
می رمیدی، می رهیدی
یادم آمد که روزی در این راه
ناشکیبا مرا در پی خویش
می کشیدی، می کشیدی
آخرین بار، آخرین بار
آخرین لحظه تلخ دیدار
سر بسر پوچ دیدم جهان را
باد نالید و من گوش کردم
خش خش برگهای خزان را
باز خواندی، باز راندی
باز بر تخت عاجم نشاندی
باز در کام موجم کشاندی
گرچه در پرنیان غمی شوم
سالها در دلم زیستی تو
آه هرگز ندانستم از عشق
چیستی تو؟
کیستی تو؟
+ نوشته شده در چهارشنبه 24 خرداد1385ساعت 10:6 قبل از ظهر توسط سولماز
|
جغد مسافر
جغدی که به راه شرق می رفت، خسته و مانده از راه در
جنگلی فرود آمد. فاخته یی که او نیز از خسته گی راه مانده
بود پرسید:
ـ به کجا می روی؟ گویی به راه شتاب بسیار داری.
جغد گفت: - آشیان و سرزمین ام را وا نهاده به جانب
شرق میروم تا آشیانی دیگر بنا نهم به دیاری دیگر.
ـ چه پیش آمده است که ترک یار و دیار بگویی؟
ـ مردم سرزمین غرب مرا خوش نمی دارند و آواز مرا
ناخوش می شمارند.
ـ آه، اگر چنین است دیگر کردن آشیان کاری بی نتیجه است.
ـ چه باید کرد؟
ـ آشیان را بگذار و آوازت را دیگر کن!
+ نوشته شده در چهارشنبه 24 خرداد1385ساعت 9:54 قبل از ظهر توسط سولماز
|
پاسی از شب رفته بود و همرهان بی شمار ما
گاه شنگ و شاد و بی پروا
گاه گویی بیمناک از آبکند وحشتی پنهان
جای پا جویان
زیر این غمبار در همبار
سر به زیر افکنده و خاموش
راه می رفتند.
وز قدمهایی که پیش از این
رفته بود این راه را افسانه می گفتند.
+ نوشته شده در سه شنبه 23 خرداد1385ساعت 4:18 بعد از ظهر توسط سولماز
|
روزها را همچو مشتی برگ زرد پیر و پیراری
می سپارم زیر پای لحظه های پست.
لحظه های مست یا هشیار
از دریغ و از دروغ انبوه
وز تهی سرشار.
و شبان را همچو چنگی سکه های از رواج افتاده و تیره
می کنم پرتاب
پشت کوه مستی و اشک و فراموشی.
جاودان مستور در گلسنگهای نفرت و نفرین
غرقه در سردی و خاموشی.
خوابگرد قصه های بی سرانجامم.
قصه هایی با فضای تیره و غمگین: وهوای گند و گرد آلود.
کوچه ها بن بست
راهها مسدود.
+ نوشته شده در سه شنبه 23 خرداد1385ساعت 1:33 بعد از ظهر توسط سولماز
|
+ نوشته شده در دوشنبه 22 خرداد1385ساعت 10:57 بعد از ظهر توسط سولماز
|
