تقدیم به کسی که دوستش دارم
( به یاد او که می داند تو چند تا بهار داری)
معشوق من
مردیست از قرون گذشته
چون بوی کودکی، پیوسته خاطرات معصومی را
بیدار می کند
او مثل یک سرود خوش عامیانه است
او با خلوص دوست میدارد
ذرات زندگی را
ذرات خاک را
غمهای آدمی را
غمهای پاک را
انسان ساده ای که من او را
در سرزمین شوم عجایب
چون آخرین نشانه یک مذهب شگفت
در لابلای بوته...هایم
پنهان نموده ام.
