شب آبی

     بر سر راهی در بیابان درخت افرایی بلند قد بر افراشته بود.

     -افرای  کهن سالی که از بسیاری عمر میان اش پوسیده  و در آن

     حفره یی  پدید آمده  بود  که چون باران فرو می باریداز آب انباشته

     می شد.باری، روزی ماهی فروشی که تجارت ماهی  می کرد و

     ماهی زنده یا نمک سود از شهری به شهری می برد به کنار افرای

     پیر رسید. لختی در سایه آن بنشست و چون حفره ی پُر آب را میان

     درخت بدید به وسوسه ی دل، ماهی کوچکی از  انبان ماهیان خود

     در آورده در حفره ی درخت افکند  و به راه خویش رفت مگر رهگذری

     آن ماهی را در حفره بدید و حیرت کرد که لاجرم معجزتی صورت

     پذیرفته است.

     دیگران نیز چنین گفتند و دیری بر نیامد که از چهار جانب خلق  بسیار

     بر افرای کهن سال گرد آمد با نذرها و نیازها. آن جایگاه جایگاهی نامی

     شد تا آن که ماهی فروش  از آن سفر که کرده بود به جانب شهر

     خویش بازگشت و بر آن افرا بگذشت و  خلایق بدید و آن ماجرا بدانست.

     بخندید که: بوالعجب خلقی  که شمایید!

     این ماهی من به حفره در افکندم! آنگاه قلاب بیفکند و ماهی بگرفت