شب آبی

        دشت بی تاب شبنم آلوده

                                         چه کسی را بخویش می خواند؟

                                                                                 سبزه ها، لحظه ای خموش خموش

          آنکه یار منست می داند!

                                                 آسمان می دود ز خویش برون

                                                                                            دیگر او در جهان نمی گنجد

         آه، گوئی که اینهمه «آبی»

                                                   در دل آسمان نمی گنجد

                                                                                         در بهار او زیاد خواهد برد

           سردی و ظلمت زمستان را

                                                    می نهد روی گیسوانم باز

                                                                                           تاج گلپونه های سوزان را

          ای بهار، ای بهار افسونگر

                                                    من سراپا خیال او شده ام

                                                                                           در جنون تو رفته ام از خویش

           شعر و فریاد و آرزو شده ام

                                                     می خزم همچو مار تبداری

                                                                                              بر علفهای خیس تازه سرد

           آه با این خروش و این طغیان

                                                              دل گمراه من چه خواهد کرد ؟