شب آبی

سلام به بغض هاي قدغن ! سلام به سکوت هاي ناگهان ! به اشک هاي نيامده . به درد
دلهاي ممنوع و هوسهاي بي شکيب و تمناهاي نامرغوب.
وقتي شب است و در معرض دلتنگي هاي هنوز خويش خودکار مي شوي و نمي نويسي ؛ ...
پس بيهوده اي...
وقتي براي ورق زدن خودت منتظر اجازه ي لحظه هاي عصا قورت داده مي ماني و دائم پشت
گريه هاي مرسومت ترمز مي کني ؛ پس به درد ديوانگي نمي خوري. جامه ي شاعري و
جنون بر قامت ناسازگارت به ادعايي پر فريب مي ماند.
نترس ! همه خودي اند . حرف بزن که عقربه هاي خواب آور ، دست و پا گم کرده تقويم کلماتت
را در سراشيب شمّاطه دار جواني بسمت سالخوردگي هل ندهند.
حرف بزن که کودک احساسات يتيم مانده ات سطر به سطر آرام بگيرد و عروسکهاي گمشده ي
شعرش را بياد بياورد که در زير کدامين درخت بيد ، در گرماي تابستاني کدام نيمکت
مدرسه اي ، کدام دغدغه ي آبان ماه دانشگاه جا گذاشته و گريخته است .
شب است ...بگو ! که تا صبح نيامده از دردهايت غزلي بسازم و اينهمه ستاره را سوسوي
قافيه ها کنم ...
کسي از پشت ماه اشک هايت را مي شمرد . شايد خدا باشد
به منم سر بزن خوشحال می شم.

 RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM